فناوری اینترنت اشیا به این صورت تعریف می شود: از طریق RFID (شناسایی فرکانس رادیویی) (RFID)، حسگرهای مادون قرمز، سیستم های موقعیت یابی جهانی، اسکنرهای لیزری و سایر دستگاه های سنجش اطلاعات، طبق توافق توافق شده، هر آیتم متصل به اینترنت برای تبادل اطلاعات و ارتباطات، برای دستیابی به شناسایی هوشمند، موقعیت یابی، ردیابی، نظارت و مدیریت یک فناوری شبکه.
هسته و شالوده «فناوری اینترنت اشیا» همچنان «فناوری اینترنت» است. نوعی فناوری شبکه است که بر اساس فناوری اینترنت گسترش و گسترش می یابد. پایان کاربری آن به هر شیء و موردی برای تبادل اطلاعات و ارتباط گسترش می یابد و گسترش می یابد.
اینترنت اشیا به دستگاهها و امکاناتی اطلاق میشود که در همه جا حاضر هستند، از جمله حسگرهایی با «هوش داخلی»، پایانههای تلفن همراه، سیستمهای صنعتی، سیستمهای کنترل عددی، امکانات هوشمند خانگی، سیستمهای نظارت تصویری و غیره، و داراییهای «فعالشده» مانند داراییهای الصاق شده. با RFID، افراد و وسایل نقلیه با پایانه های بی سیم، و غیره. "اشیاء یا حیوانات هوشمند" یا "گرد و غبار هوشمند (Mote)، قابلیت همکاری (M2M) بر روی شبکه های مختلف بی سیم و/یا سیمی از راه دور و/یا شبکه های ارتباطی کوتاه برد، Grand یکپارچهسازی و محاسبات ابری مبتنی بر SaaS اینترانت، اکسترانت و/یا اینترنت، مکانیسمهای امنیتی اطلاعات مناسبی را برای ارائه نظارت آنلاین برخط کنترل امنیتی و حتی شخصیسازی، ردیابی مکان، اتصال زنگ هشدار، اعزام و فرمان، مدیریت برنامه، از راه دور اتخاذ میکند. کنترل، امنیت، تعمیر و نگهداری از راه دور، ارتقاء آنلاین، گزارش های آماری، پشتیبانی تصمیم گیری، دسکتاپ های پیشرو (داشبورد C Ockpit و سایر عملکردهای مدیریت و خدمات) برای تحقق بخشیدن به ادغام "مدیریت، کنترل و گردان" از "بازده بالا، صرفه جویی در انرژی، ایمنی و حفاظت از محیط زیست" از "همه چیز".