در حال حاضر، گسترش شمع های شارژ به مناطق روستایی به یکی از محبوب ترین بخش ها در بازار شارژ تبدیل شده است و تجهیزات به سرعت در شهرستان ها و شهرستان ها نفوذ می کنند.
اما آیا شمع های شارژ روستایی واقعاً سودآور هستند؟ تفاوت آنها با ایستگاه های شارژ عمومی شهری چیست؟ و گروه های کاربر اصلی آنها چه کسانی هستند؟
بر اساس داده‌های تحقیقاتی آنلاین متعدد و مطالعات موردی صنعت، ما توانسته‌ایم ویژگی‌های سودآوری و عملیاتی این بازار اقیانوس آبی را تحلیل کنیم.
چیدمان معمولی ایستگاه های شمع شارژ روستایی و شهرستانی: یک شمع، یک ایستگاه، با مسیرهای حمل و نقل به عنوان مکان های اصلی
تحقیقات آنلاین نشان می‌دهد که اپراتورهای شارژ با تمرکز بر مناطق روستایی اغلب از مدل «یک شمع، یک ایستگاه» استفاده می‌کنند-یک شمع شارژ همراه با دو شاخه شارژ، هر کدام با قدرت 60 کیلووات، که می‌توانند به طور همزمان دو خودرو را سرویس کنند. مکان های کلیدی در امتداد شریان های حمل و نقل اصلی مانند بزرگراه های ملی، استانی و شهرستانی متمرکز شده اند.
در بخش‌هایی از جنوب غربی چین، یک اپراتور بیش از 1200 شمع شارژ کند-و 60 کیلووات شمع شارژ DC کوچک را در شهرستان‌های اطراف شهرهای مرکزی مستقر کرده است. پس از دو سال توسعه اختصاصی، بازده عملیاتی کلی آنها به طور قابل توجهی از ایستگاه های شارژ شهری عمومی پیشی گرفته است.
سودآوری فراتر از انتظارات: درآمد روزانه 45-50 یوان، بازپرداخت در 2-3 سال
این تحقیق داده‌های سود قابل توجهی را نشان داد: در بازارهای روستایی و شهرستانی، میانگین ظرفیت شارژ روزانه به ازای هر ایستگاه شارژ می‌تواند به 200 کیلووات ساعت (100 کیلووات ساعت در هر شارژر) برسد، حتی از برخی ایستگاه‌های شارژ شهری عمومی (که برخی از آنها میانگین ظرفیت شارژ روزانه کمتر از 100 کیلووات ساعت در هر شارژر دارند) فراتر می‌رود. از نظر درآمد، متوسط هزینه خدمات روزانه برای هر ایستگاه شارژ تقریباً 45 تا 50 یوان است که میانگین درآمد ماهانه آن بیش از 1300 یوان است.
از نظر هزینه، سرمایه گذاری در ساخت یک ایستگاه شارژ تقریباً 25000-30000 یوان است. تفاوت قیمت در درجه اول از فاصله کابل کشی ناشی می شود - اگر ایستگاه شارژ نزدیک به قطب های شبکه برق قرار گیرد، هزینه های ساخت و ساز می تواند به طور قابل توجهی کاهش یابد. خود ایستگاه شارژ بیشترین بخش هزینه را به خود اختصاص می دهد. قیمت یک ایستگاه شارژ 60 کیلوواتی بسته به سازنده بین 10000 تا 20000 یوان در نوسان است.
بر اساس میانگین سود خالص سالانه 10000 یوان پس از کسر کمیسیون و سایر هزینه‌ها، یک ایستگاه شارژ می‌تواند سرمایه‌گذاری خود را در 2-3 سال پس دهد، که بسیار فراتر از پیش‌بینی قبلی صنعت مبنی بر "چرخه سود طولانی" در شهرهای سطح پایین تر است.
طبق برآوردهای صنعت، بازار شارژ روستایی کشور من تا سال 2030 به 26 میلیارد یوان خواهد رسید که پتانسیل سود آن را بیشتر تأیید می کند.
مدل همکاری نوآورانه: تقسیم سود کشاورزان به جای اجاره زمین، حل چالش‌های عملیاتی و نگهداری
برخلاف مدل "زمین-اجاره و ایستگاه-ساختن" که معمولاً در ایستگاه های شارژ شهری استفاده می شود، مدل اصلی همکاری در بازارهای شهرستان و شهرستان، "سیستم تعاونی کشاورزان" است. تحقیقات نشان می‌دهد که اپراتورها اغلب کشاورزانی را انتخاب می‌کنند که حیاط‌های خالی در امتداد بزرگراه‌های ملی دارند تا با استفاده از زمین‌های خالی خود با فضایی برای دو پارکینگ، ایستگاه بسازند. آنها به جای پرداخت اجاره، سود را با کشاورزان تقسیم می کنند.
این مدل یک برد-برنده برای همه طرف‌ها است: هزینه‌های ساخت ایستگاه را برای اپراتورها کاهش می‌دهد و کشاورزان را به "اپراتورهای{1} پاره وقت" تبدیل می‌کند که مسئول وظایف اساسی مانند عملکرد سوئیچ‌های اضطراری ایستگاه شارژ و سرویس‌های بهداشتی سایت هستند. این به طور موثر نقاط درد ناشی از پاسخ آهسته و هزینه های بالا در عملیات شهرستان و شهرستان را برطرف می کند.
برای کشاورزان، حیاط‌های بیکار می‌توانند به دارایی‌های ارزشمند تبدیل شوند و به آنها اجازه می‌دهند بدون هیچ سرمایه‌گذاری اضافی سود پایداری کسب کنند. مشابه «مدل‌های جمع‌آوری انرژی» در لینگتای، گانسو نیز اجرا می‌شود، جایی که زمین جمعی روستایی بیکار برای ساخت ایستگاه‌های شارژ استفاده می‌شود و درآمد سالانه بیش از 50000 یوان برای روستاهای شرکت‌کننده ایجاد می‌کند.
معکوس کردن مشخصات کاربر: 75٪ وسایل نقلیه باری هستند که تقاضای لجستیک به نیروی محرک اصلی تبدیل می شود.
در ابتدا، صنعت عموماً پیش‌بینی می‌کرد که خودروهای شخصی کاربران اصلی ایستگاه‌های شارژ در شهرستان‌ها و شهرستان‌ها باشند. با این حال، داده های تحقیقاتی نشان می دهد که 75 درصد از کاربران شارژ در شهرستان ها و شهرستان ها در واقع وسایل نقلیه باری هستند و پلتفرم هایی مانند Huolala بیشترین سهم را به خود اختصاص داده اند.
این معکوس به دلیل انتقال سریع به برقی شدن وسایل نقلیه تجاری در بخش حمل و نقل و تقاضای فزاینده برای لجستیک در شهرستان ها و شهرستان ها است. وسایل نقلیه باری به فوریت نیاز به شارژ مجدد موقت دارند و کمبود امکانات شارژ در شهرستان‌ها و شهرستان‌ها باعث می‌شود ایستگاه‌های شارژ در طول مسیر به گره‌های کلیدی شارژ مجدد تبدیل شوند.
تفاوت های اصلی با ایستگاه های شارژ عمومی شهری: اجرای سریع تر، رقابت کمتر و تقاضای فوری بیشتر
در مقایسه با هزینه عمومی شهریایستگاه‌های شارژ، شمع‌های شارژ شهرستان و شهرستان مزایایی را در سه بعد کلیدی ارائه می‌دهند:
- تفاوت در راندمان اجرا: ایستگاه های شارژ عمومی شهری از شروع پروژه تا راه اندازی می تواند از چهار ماه طول بکشد و به فرآیندهای پیچیده تایید و طراحی نیاز دارد. در مقابل، ایستگاه‌های تک شمعی استان و شهرستان را می‌توان از تحقیقات تا راه‌اندازی در کمتر از 10 روز و در کمتر از 15 روز تکمیل کرد.
- محیط کمتر رقابتی: بازار فعلی شارژ شهرستان ها و شهرستان ها هنوز شاهد افزایش رقابت نیست، در حالی که تراکم ایستگاه ها در مناطق مرکزی شهری بسیار زیاد است که منجر به رقابت شدید می شود.
- نیازهای شارژ پاسخگوتر: کاربران شهری تمایل دارند در مکان‌های تعیین‌شده شارژ شوند، در حالی که کاربران شهرستان‌ها و شهرستان‌ها به شارژ مجدد موقت و با زمان‌های شارژ نامنظم متکی هستند. حتی در دوره‌های قیمت بالای برق، نرخ بهره‌برداری از شمع شارژ شهرستان‌ها و شهرستان‌ها همچنان می‌تواند 30 تا 40 درصد باشد.
یک سناریوی معمولی نشان می دهد که در مناطق دیدنی، اپراتورها ایستگاه های شارژ را هر 3-5 کیلومتر نصب می کنند. کاربران می توانند در مدت یک ساعت در حین صرف غذا یا استراحت شارژ شوند و به تعادل برسیدبین کارایی و تجربه کاربری
انتخاب سایت: بزرگراه ملی و دسترسی بدون مانع شاخص های کلیدی هستند
انتخاب سایت یک متغیر کلیدی در سودآوری ایستگاه های شارژ در شهرستان ها و شهرستان ها است. در طول بررسی، اپراتورها به طور کلی یک مدل انتخاب مکان اختصاصی ایجاد کردند: الزامات کلیدی نزدیک بودن به بزرگراه‌های ملی، مکان‌های بدون مانع با نرده‌ها و دید ایده‌آل واضح از 50 متر است. تابلوها می توانند دید را بیشتر کنند. از آنجایی که کاربران در شهرستان‌ها و شهرستان‌ها اغلب با عبور از آن محل شارژ می‌شوند، دید مستقیماً میزان استفاده از ایستگاه شارژ را تعیین می‌کند.
برنامه‌های صنعت آینده: گسترش منطقه‌ای، برنامه‌های آزمایشی بین استانی-و همکاری باز روندها هستند
بر اساس طرح‌های طرح‌بندی اپراتورهای متعدد مورد بررسی، بازارهای{0}سطح پایین‌تر بر سه حوزه کلیدی تمرکز خواهند کرد:
تعمیق توسعه بازار محلی: گسترش بیشتر پوشش در مکان های موجود و افزایش تراکم ایستگاه های شارژ در امتداد مسیرهای حمل و نقل اصلی.
مدل اعتبارسنجی متقاطع- استانی: اولویت دادن به گسترش در مناطقی با نرخ نفوذ انرژی جدید بالا، مانند جنوب غربی چین و جنوب چین، برای اعتبارسنجی سازگاری متقابل{1} منطقه ای مدل.
همکاری اکوسیستم باز: جذب شرکت کنندگان بیشتر از طریق یک مدل حق رای دادن در حالی که به طور همزمان یک پلت فرم عملیاتی اختصاصی را باز می کند. این پلتفرم که شامل ویژگی‌هایی مانند اشتراک سود و تسویه حساب، محاسبه دوره بازپرداخت و قیمت‌گذاری هوشمند است، می‌تواند به گروه‌هایی مانند کشاورزان کمک کند تا به سرعت به «اپراتورهای کوچک» تبدیل شوند و منابع بیکار را احیا کنند.
مطالعه موردی عملی: کشاورزان بیش از 2000 یوان در سود ماهانه به دست می آورند و فضای بیکار را به درآمد تبدیل می کنند
یک مطالعه موردی از یک شهرستان جنوب غربی کاملاً نشان‌دهنده است: در طول فصل‌های اوج گردشگری زمستان و تابستان، یک ایستگاه شارژ 60 کیلوواتی می‌تواند سود ماهانه 1400-2300 یوان را برای کشاورزان شرکت‌کننده ایجاد کند. با مکان مناسب، این می تواند درآمد سالانه را بیش از 10000 یوان افزایش دهد. برای کشاورزان، حیاط‌هایی که قبلاً بیکار بوده‌اند، می‌توانند بدون سرمایه‌گذاری اضافی، درآمد جانبی باثباتی ایجاد کنند و راهی کم‌خطر برای افزایش درآمد ایجاد کنند.
داده‌های تحقیقات آنلاین نشان می‌دهد که بازار شارژ شهرستان‌ها و شهرستان‌ها از یک بازار خاص به یک بازار اقیانوس آبی تغییر کرده است. با تطبیق دقیق مدل‌ها و مکان‌ها، آوردن ایستگاه‌های شارژ به مناطق روستایی نه‌تنها می‌تواند سود پایدار ایجاد کند، بلکه می‌تواند یک اکوسیستم برد{1}} را ایجاد کند که اپراتورها، کشاورزان و کاربران را به هم متصل می‌کند. برای کسانی که روی بازارهای سطح پایین‌تر تمرکز می‌کنند، فضای بیکار و گره‌های حمل‌ونقل در شهرستان‌ها و شهرستان‌ها فرصت‌های توسعه جدیدی را ارائه می‌کنند.